U bent hier:

De dag is toch kapot, of de les van Erica.

,,Hoe krijgen we de verandering weer op gang?'': vroeg Leon aan zijn management team. Het verandertraject dat ze een paar maanden geleden hebben gestart is bijna tot stilstand gekomen. Terwijl er toch al behoorlijk wat bereikt is

Leon is manager bij een installatiebedrijf en heeft me gevraagd om aan te schuiven bij hem en zijn MT. Er is al veel bereikt, maar de focus is te veel en te lang op de zaken die niet goed gaan. Gevolg?  De medewerkers blijven teveel in de teleurstelling hangen en hebben te weinig oog voor de zaken die goed gaan. De energie gaat vooral naar de zaken die níet goed gaan.

En tijdens dit napraten over de fouten, vervallen mensen in hun oude gedrag. De doelen van de verandering verdwijnen zo naar de achtergrond en we gaan weer terug naar waar we gestart zijn.
Een paar maanden geleden stond Leon vol passie op de zeepkist.

Nu is er nauwelijks nog voortgang en  ijkt het vuur geblust. Met toeters en bellen is de verandering uitgeroepen. Maar wat is er daarna eigenlijk nog gedaan om mensen te helpen?

Komt dit je bekend voor? Hoe heeft Leon het aangepakt?

Het is toch wel een opvallend iets dat ik vaak ben tegengekomen in organisaties. DE verandering wordt met veel bombarie aangekondigd. Kosten noch moeite worden gespaard om aan te kondigen wat er gaat gebeuren, en vervolgens ... weinig tot niets. Terwijl mensen dan letterlijk honderden vragen hebben en wachten op instructies en kaders.

Veranderen is aandacht voor de zeepkist, EN voor de lange mars die dan volgt. Helaas, de lange mars wordt vaak vergeten, en, nogmaals helaas, gecombineerd met een onderschatting van de complexiteit van de verandering. Zo ook bij Leon en zijn team. Het doet me denken aan een interview met Erica Terpstra dat ik een paar weken geleden hoorde. Ik weet zelfs nog waar ik was en wat ik deed. Ik zat in de auto en reed net de snelweg af en was op weg naar het bos. Het had gesneeuwd. Het was prachtig. De sneeuw lag nog op de bomen en de zon scheen lekker warm in mijn gezicht.

Het interview met Erica Terpstra was op de radio en ik bleef luisteren. Ik vind haar een mooi mens omdat ze lekker onbevangen reageert op mensen. En tegelijkertijd weet ze echt wel hoe de wereld werkt. Dat ze een beetje op mijn moeder lijkt zal ook wel bijdragen aan dat ik het leuk vind om naar haar te luisteren. De interviewer vroeg hoe ze erin geslaagd was de overtollige kilo's kwijt te raken. Ze vertelde waarom het nu wel gelukt was om af te vallen, terwijl dat enkele verwoede pogingen in het verleden niet gewerkt had.

"In het verleden was het zo dat als ik een toch taartje nam dacht ik, och de dag is toch kapot. En dan nam ik nog maar een taartje. Ik was streng voor mezelf en tegelijkertijd niet. Dat maakte me afhankelijk en het kostte me energie in plaats van dat het energie opleverde. Ik lette meer op wat niet goed ging dan wat op wel goed ging. En als het zo een paar dagen niet goed ging dan duurde het niet lang voordat ik mijn doelstellingen minder serieus begon te nemen. En even later parkeerde ik ze helemaal voor de rest van het jaar. "

Wat is nu de sleutel tot haar succes, waarom lukte het nu wel? Erica vertelt: "Nu ben ik veel milder. Ik kijk naar wat ik al bereikt heb en blijf minder hangen in de teleurstelling. En als het een keer niet lukt? Als ik zondigde, dan was het jammer maar ging ik gewoon weer door. Een fout maken is menselijk, opgeven is niet gewenst!"

De les van Erica was duidelijk:

  • stel je doelen;
  • maak een fout niet te groot;
  • ga gewoon door en ben mild voor jezelf;
  • heb aandacht voor wat je al bereikt hebt.

Dit was eigenlijk ook wat er bij Leon en zijn traject gebeurd was. Een goede start vanaf de zeepkist en daarna te makkelijk denken over de lange mars. Niet alleen dat ze zelf er te makkelijk over dachten, maar ze hadden de verwachtingen van hun medewerkers op dit gebied ook te weinig gemanaged.

Ik vertelde hen de anekdote van Erica Terpstra en vroeg hen nogmaals om een analyse over de voortgang en de verwachtingen voor de komende tijd. Er ontstond een mooi gesprek waarop ze besloten om de verandering anders te gaan begeleiden. De MT-leden besloten dat ze veel meer in de organisatie zelf gingen staan en medewerkers op alle niveaus veel directer gingen helpen.

Voor de zekerheid vroeg ik ze of ze dachten dat het verandertraject in één keer goed zou gaan? Eén van de MT leden vroeg mij: ,,Denk je dat Erica Terpstra dacht dat het in één keer goed zou gaan?". Vroeger wel, en als het dan niet goed ging dan was eerst de dag kapot en daarna werd de hele doelstelling opzij geschoven. Natuurlijk gaat het niet in één keer goed. Dat is ook fijn voor medewerkers om te horen.

Daarna hebben we de volgende stappen op een rij gezet om de les van Erica in de praktijk te brengen:

  1. Accepteer dat het fout is gegaan én dat het erbij hoort.
  2. Relativeer het probleem én ben mild voor jezelf.
  3. Stap over je teleurstelling heen én vertrouw op jezelf
  4. Analyseer waarom het niet goed ging én bedenk waarom het een andere keer wel goed ging.
  5. Bepaal wat de beste vervolgstap vanaf hier én houd het einddoel voor ogen.
  6. Neem de volgende stap én ben blij met jezelf en je collega's.

Vorige week was ik weer op bezoek bij Leon. De sfeer in de organisatie was echt anders geworden. De medewerkers waren blij met de voortgang en analyseerden beter wat er wel en niet goed ging. Ook werd het langzaam duidelijk dat het een reis was én een lange, interessante tocht. Goed omgaan met teleurstellingen is misschien wel de belangrijkste eigenschap voor een succesvolle verandering.

Leon had ook nog een mooie afsluiter:,, Soms kost het wel twee of drie herhalingen voordat we de goede acties te pakken hebben. De lange mars is soms complexer dan je denkt! Samenvattend: Leon was blij en anders gaan managen. Erica verloor het gewicht dat ze kwijt wilde. En ik? Ik was blij met het inzicht van Leon en mezelf. Toen ik naar buiten liep regende het, maar in de organisatie scheen de zon.

Zie ook: